من‌ها

man-ha — Thu, 24 Dec 2009 20:50:11 GMT

دلا محیا شو
محرم حسین می آید ...
ندای مکتب انسان پرورش به گوش آید ...
دلا محیا شو
که کاروان حسین رهسپار سوی خداست ...
ز مردگی به درآ !
تا تو را بیاموزد
چگونه بودن را ...
چگونه مردن را ...
.
.
.
التماس دعا ...

man-ha — Tue, 22 Dec 2009 12:47:30 GMT

گفت با هر سختي، آساني ست

با هر رنج، شادي

در دل هر غم، نشاط

راست مي گفت او ...

و من

تا نرنجيدم نخنديدم ...!!!

بازم ....

man-ha — Sun, 13 Dec 2009 20:27:03 GMT

نمی‌دونم چه حس تلخیست که مرا در برگرفته، آسمان هم ابریست، این روز‌ها خوب به پنجره می‌تازد، شاید می‌خواهد باز به بازی با باران بروم ... دلش خوش است، از من که خبر ندارد
عصر سردی بود، هوا گرم کماکان، ولی تنم یخ زده، نه قدم زدم امروز نه حوصله‌ای داشتم ... صبح امتحانی دادم ... کلاس بعد را با استاد به بحث نشستم ... اخر مبحثی که درس می‌داد را در ترم پیشین خوانده و گذرانده بودم ... خوب با هم بحث می‌کردیم ... این هم کافی نبود .. دلم یک سیلی می‌خواهد، کسی مرا بزند که مرا دوست دارد، یک سیلی برایم کافیست، آخ که چقدر دلم تنگ شده ... نهار را شاید 20 دقه به 4 میل کردم ... اونموقع رسیدم به خونه، به بوفه دانشگاه رفتم، دلم هوای نوشیدنی کرده بود، ترجیح دادم چیزی ننوشم، حال خانه‌ام ... نهار خورده، تب کرده، بدن یخ زده .... الان هم باز هتفیلد می‌تازد، گاه که آرام ندارم، آرامم می‌دهد ... اما ... امروز فایده ندارد ...
خوابم برد .. خسته خوابیدم ... آرسنال 2 و لیورپول 1، صدایی که شنیدم از خواب پا شدم
سرم به شدت درد است، خواب مرا محو خود کرده است، آبی به صورتم می‌زنم، مسواکی می‌زنم ... الان هم این نوشته‌ها را اینجا نگاشتم
دردی مرا چیره نموده ... دردی که با نوشتن نمی‌توان نوشت ....

man-ha — Tue, 01 Dec 2009 15:45:02 GMT

خنده هایم شکلاتی شده اند ... زیادی خالص ... تلخ !

می دانی ، هوای بهشت به سرم زده است ...

غمی که مرا فرا خواهد گرفت

وقتی بوی گل هایش نفس هایم را آلوده باشند ...

و من بغض خواهم کرد

و غرق در لذت خواهم شد ...

می گویند

آدمی به خدا نزدیک است ...

بسیار نزدیک ...

هر گاه که اندوهگین باشد ...

هرگاه به شدت اندوهگین باشد ...!

یکشنبه - اول آذر ماه

man-ha — Mon, 23 Nov 2009 06:14:08 GMT

قدم می‌زنم، همیشه یه مسیر چندین کیلومتری رو قدم میزنم، برای آرامش درونیم که کاملن آشفته است، آنکه نه چایی‌های فراوان آرامشش را فراهم می‌کنند، نه خنده‌های زهراگین‌ ِ جیمز هتفیلد که از درد بچه دورگه‌ای که پدرش رو از دست داده بود خندید، از درد خندید ! هوا گرم، ولی سردی و یخ بودن دستانم رو هنوز هم حس می‌کنم، گاه گرم می‌شوند، و گاه امیدوارتر از گذشته، ولی هنوز منتظر لحظه‌ای برای فشردن، فشرده شدن، و گرم شدن ....
گرمی ِ هوا جز عرق سردی بر پیشانی نشاندن چیزی برایم نداشت، قدم‌ها نیز مرا آروم نکرد، آنقدر که سر کلاس، هیچ مسئله‌ای را حل نکردم، آرام آن جلو، نشستم، آرام در حدی که جز خیره شدن با تابلوی خط خطی شده توسط استاد، کار دیگری انجام نمی‌دادم ...
آهنگی رو گوش می‌دهم، سردی نگاه رو بشکن ... فاصله سزای ما نیست ...

می‌خواهم خاطراتم رو مرور کنم

man-ha — Sat, 07 Nov 2009 17:35:21 GMT

به یاد مادرانی که در زمان پیش و پس از انقلاب به پای برگشتن فرزندانشان در مبارزه با استبداد داخلی و تجاوز دشمن خارجی صبر کردند و در بی‌خبری از ایشان رنج بی‌شماری کشیدند!
به پاس صبر مادران آزادگان، مفقودان... شهیدان گمنام!
به حرمت نام مادر از هنگامی که فرزندش به دنیا می‌آید و به پای‌اش مثل شمع می‌سوزد...
...
انقلاب پیروز شد، جنگ تمام شد و این رنج برای مادرانمان همچنان باقی است!
...
هروقت کامران به دیدن‌مان می‌آمد، مادرش مدام در تماس بود تا مویی از سرش کم نشود.
جرم کامران و دیگر بازداشت‌شدگان مگر چه بود؟!
بانک آتش زدند؟ سنگ پرتاب کردند؟
در این مملکت رهبران ما این قدر در هاله‌ای از تقدس باید به سر ببرند که حتا "صدا"ی اعتراض و مشت‌های خالی را هم بر نمی‌تابند؟
حضرت علی در مواجهه با خوارج تا وقتی که شمشیر نکشیدند چه کرد؟ از حقوق شهروندی محرومشان کرد؟!
برخورد حضرت باقر با کسی که او را در جمع "بقر" خطاب کرد چه بود؟
...
شاید رهبران ما از از ائمه اطهار هم مقامشان بالاتر است یا این که ما و امثال کامران، نیروهای اپوزیسیون مسلحی هستیم که خود از آن بی‌خبریم!
...
در کنار حبس غیر عادلانه‌ای که کامران دارد متحمل می‌شود، مادری هم حضور دارد که هر ساعت دارد ذوب می‌شود و مثل مارگزیده‌ها به خود می‌پیچید!

man-ha — Sat, 31 Oct 2009 18:48:17 GMT

مدت‌هاست قلم به دست نگرفتم، تنها انگشتانم برای محاسبات به روی ماشین حساب می‌روند، چشم‌هایم شاید با دارو وایرایش شوند، شاید بعد‌ها جسمی به آنها اضاف کنم، کتاب‌هایم اینجا و آنجا افتاده‌اند، کیفم کنج اتاق، برنامه‌های کلاسم و روزهای خالی‌ای که نمی‌ماند و برای کلاس فردا ذخیره سازی می‌شود

کمتر نوشتم تا کنون، زندگیم رنگ پیدا کند می‌نویسم، اکنون خاکستریست، رنگ همین سکوتم، سکوتی که هنوز جوابش را نشنیدم

دارم خودم را خط خطی می‌کنم، اینجا و آنجا پرسه می‌زنم شاید نشانه‌ای پیدا کنم، آدرس‌ها را روزی چندین بار وارد می‌کنم شاید خبری خوب بشنوم، گوشی‌ام هنوز نام زیبایش را به خود ندیده، گوشم، مدت‌هاست در منتظر شنیدن صداییست و تنها چیزی که اکنون باقی می‌ماند سکوت شبانه‌ی من است !

سرد است، هوا را نمی‌گویم، بدنم را می‌گویم، مثل قهوه سرد، هنوز تلخ نیستم، امید دارم، مثل قهوه تلخ نشوم، امید دارم این بدن سرد، روزی گرم شود

تنها همین: انگار سالهاست که خوابیده ام ... نمی دانم اینجا کجای دنیاست ... فقط بیدارم نکن ! می خواهم آنقدر بخوابم تا دنیا تمام شود ... آنقدر که خدا بیدارم کند ... تا از او بپرسم ... چرا ؟!...

man-ha — Wed, 21 Oct 2009 15:46:41 GMT

از نور آموختم ؛

كه سكوت كنم ...

و از سكوت ؛

كه پذيرا باشم ...

راهی طولانی در پيش است ...!

man-ha — Mon, 05 Oct 2009 17:26:34 GMT

طعمش‌ تلخ‌ بود. تلخي‌اش‌ را دوست‌ نداشتيم...نمي‌دانستيم‌ كه‌ دواست. دواي‌ تلخ‌ترين‌ دردها...نمي‌دانستيم‌ معجون‌ است! معجونِ‌ انسان‌ شدن...گمش‌ كرديم. شيطان‌ از دستمان‌ دزديد! بي‌طاقت‌ شديم‌ و ناآرام. دهانمان‌ بوي‌ شكايت‌ گرفت‌ و گلايه...‌

و تازه‌ فهميديم‌ نام‌ آن‌ اكسير مقدس، نام‌ آنچه‌ از دستش‌ داديم، «صبر» بود...

ديگر عزم‌ آهني‌ و طاقت‌ فولادي‌ نداريم، ديگر پاي‌ ماندن‌ و شانه‌ سنگي‌ نداريم. انگار ما را از شيشه‌ و مه‌ ساخته‌اند. براي‌ شكستن‌مان‌ توفان‌ لازم‌ نيست. ما با هر نسيمي‌ هزار تكه‌ مي‌شويم. ترك‌ مي‌خوريم. مي‌افتيم، مي‌شكنيم، مي‌ريزيم‌ و شيطان‌ همين‌ را مي‌خواست!

خدايا، ما را ببخش، اين‌ تعريف‌ انسان‌ نيست. ما ديگر ايوب‌ نيستيم...

از اينجا تا تو هزار راه‌ فاصله‌ است. ما اما چقدر بي‌حوصله‌ايم. ما پيش‌ از آنكه‌ راه‌ بيفتيم، خسته‌ايم. از ناهموار مي‌ترسيم، از پست‌ و بلند مي‌هراسيم، از هر چه‌ ناموافق‌ مي‌گريزيم...
شانه‌هايمان‌ درد مي‌كند، اندوه‌هاي‌ كوچكمان‌ را نمي‌توانيم‌ بر دوش‌ كشيم،ما زير هر غصه‌اي‌ آوار مي‌شويم، توي‌ سينه‌ ما جا براي‌ هيچ‌ غمي‌ نيست...

man-ha — Sat, 03 Oct 2009 20:55:18 GMT

در همه ی خواب هایم همان خانه را می بینم

همان دیوارها و همان اتاق ها، با پنجره های بسته ای آن بالا

کاری تمام نشده انتظار مرا می کشد ...

کاری که عمر کفاف تمام شدنش را نخواهد داد

که تا تمام نشود، زندگی نمی آید ...

در همه ی خواب هایم همان خانه را می بینم

همان باغچه و همان بام

برگشتم تا کاری را تمام کنم

نشد ...

گم شدم میان دالان هایش

بی زندگی برگشتم

و مرگ هنوز نیامده است ...

در همه ی خواب هایم

مرگ در می زند ...!