به یاد مادرانی که در زمان پیش و پس از انقلاب به پای برگشتن فرزندانشان در مبارزه با استبداد داخلی و تجاوز دشمن خارجی صبر کردند و در بی‌خبری از ایشان رنج بی‌شماری کشیدند!
به پاس صبر مادران آزادگان، مفقودان... شهیدان گمنام!
به حرمت نام مادر از هنگامی که فرزندش به دنیا می‌آید و به پای‌اش مثل شمع می‌سوزد...
...
انقلاب پیروز شد، جنگ تمام شد و این رنج برای مادرانمان همچنان باقی است!
...
هروقت کامران به دیدن‌مان می‌آمد، مادرش مدام در تماس بود تا مویی از سرش کم نشود.
جرم کامران و دیگر بازداشت‌شدگان مگر چه بود؟!
بانک آتش زدند؟ سنگ پرتاب کردند؟
در این مملکت رهبران ما این قدر در هاله‌ای از تقدس باید به سر ببرند که حتا "صدا"ی اعتراض و مشت‌های خالی را هم بر نمی‌تابند؟
حضرت علی در مواجهه با خوارج تا وقتی که شمشیر نکشیدند چه کرد؟ از حقوق شهروندی محرومشان کرد؟!
برخورد حضرت باقر با کسی که او را در جمع "بقر" خطاب کرد چه بود؟
...
شاید رهبران ما از از ائمه اطهار هم مقامشان بالاتر است یا این که ما و امثال کامران، نیروهای اپوزیسیون مسلحی هستیم که خود از آن بی‌خبریم!
...
در کنار حبس غیر عادلانه‌ای که کامران دارد متحمل می‌شود، مادری هم حضور دارد که هر ساعت دارد ذوب می‌شود و مثل مارگزیده‌ها به خود می‌پیچید!

مدت‌هاست قلم به دست نگرفتم، تنها انگشتانم برای محاسبات به روی ماشین حساب می‌روند، چشم‌هایم شاید با دارو وایرایش شوند، شاید بعد‌ها جسمی به آنها اضاف کنم، کتاب‌هایم اینجا و آنجا افتاده‌اند، کیفم کنج اتاق، برنامه‌های کلاسم و روزهای خالی‌ای که نمی‌ماند و برای کلاس فردا ذخیره سازی می‌شود

کمتر نوشتم تا کنون، زندگیم رنگ پیدا کند می‌نویسم، اکنون خاکستریست، رنگ همین سکوتم، سکوتی که هنوز جوابش را نشنیدم

دارم خودم را خط خطی می‌کنم، اینجا و آنجا پرسه می‌زنم شاید نشانه‌ای پیدا کنم، آدرس‌ها را روزی چندین بار وارد می‌کنم شاید خبری خوب بشنوم، گوشی‌ام هنوز نام زیبایش را به خود ندیده، گوشم، مدت‌هاست در منتظر شنیدن صداییست و تنها چیزی که اکنون باقی می‌ماند سکوت شبانه‌ی من است !

سرد است، هوا را نمی‌گویم، بدنم را می‌گویم، مثل قهوه سرد، هنوز تلخ نیستم، امید دارم، مثل قهوه تلخ نشوم، امید دارم این بدن سرد، روزی گرم شود

 

تنها همین: انگار سالهاست که خوابیده ام ... نمی دانم اینجا کجای دنیاست ... فقط بیدارم نکن ! می خواهم آنقدر بخوابم تا دنیا تمام شود ... آنقدر که خدا بیدارم کند ... تا از او بپرسم ... چرا ؟!...